Canoa ♥

Al 4 weken werk ik voor Yanapuma & EOS, en dat doe ik maar al te graag. Momenteel helpen we EOS (een nieuw reisbureau, dat duurzaam toerisme ondersteunt en promoot) met hun publiciteit. Dagelijks flyeren we in de Mariscal, de buurt waar we wonen en waar je alle bars, restaurants en discotheken vindt. Zoals echte padvinders weten we de meeste straten feilloos zijn, en hebben we een goede neus voor het vinden van de Happy Hours (en ze dan te testen uiteraard). Pablo, onze werkgever in EOS, is een aangename man met een zeer aanstekelijke lach. Hij maakt extra grapjes wanneer hij merkt dat je iets grappig vindt, is een fervente voorstander van de ‘mañana mañana attitude’, en is over het algemeen snel content gesteld. Een ideale werkgever dus!

Na enkele weken arbeiden en onze bijna dood ervaring van vorige week, besloten we allen dat het genoeg was geweest, en dat we een relaxweekendje verdienden. Canoa werd onze uitverkorene en bezorgde veel “Ooh”’s en “Aah”’s bij diegene die dit prachtig strand al bezocht hadden. Dit dorpje aan de stille oceaan staat bekend als een van de witste en wijdste stranden van Ecuador. Met zijn allen (Michelle, Jaimee, Anne, Roos uit NL, Junior uit Cuba, Lisa uit Duitsland en wij 3 Belgjes) kropen vrijdagavond op de bus met een nachtritje van 8uur voor de boeg. Om 5uur ’s ochtends kwamen we aan, en iets later stonden we aan ons hotel. We zochten het perfect plaatsje om uit te rusten, want de check- in begon pas om 8uur. Vanuit de hangmat zagen Valerie en ik de zon opkomen en dachten we zelfs een aap gespot te hebben, maar met mijn half comateuze toestand en Valerie haar zicht zonder bril, kan ik daar best een vet vraagteken achter plaatsen.

Voor 8uur hadden we Canoa verkend (dat duurde ons welgeteld 10minuten), en ons voorzien van het beste plekje op het strand. Na een aanzienlijke portie zonnekloppen, en het observeren van alle aantrekkelijke/knappe/hete surferboys besloten we ons er ook maar eens aan te wagen. Per twee huurden we een surfplank, en waagden ons vol zelfvertrouwen toe aan de golven. Het duurde welgeteld 3minuten en Valerie had de surfplank tegen haar hoofd gekregen en vertrok met een blauw oog uit het water. De rest van ons beleefde nog heel wat pret met vallen en (pogingen tot) opstaan, met eigen verzamelingen van blauwe plekken tot gevolg. Jezelf redden van verdrinking is een vermoeiende zaak, dus na een uur hebben we het opgegeven en weden we ons maar toe tot het gedetailleerd bestuderen van de surfmethodes van de mannen. Welja, het surfen zit in hun hart en nieren, laten we eerlijk zijn: we hebben gewoon onze ogen goed de kost gegeven!

We doden nog wat tijd in de zon, met als algemeen tijdverdrijf het heel fanatiek insmeren met factor 30 à 50. De zonnekracht is aan de kust immers 10 (op schaal van 10); stevig spul met ander woorden. Ik kan je alvast verklappen dat er dan ook niemand vanaf is gekomen zonder ettelijke verbrande lichaamsdelen, maar dat was het – zonder twijfel – waard! Iets later in de namiddag lieten Katrien en ik het kind in ons vrij; de oceaan, man man wat ’n pret! De golven waren best hoog en we hadden het grootste plezier in het beslissen of we boven of onder de golf gingen duiken. Na een paar flinke borrels zeewater en het spotten van mijn droomman, besloten we – voor eigen veiligheid - toch maar uit het water te gaan. Een kwartier later stond ik samen met Roos klaar voor een nieuwe surfbelevenis. Mijn surftalenten, als die zelfs al bestaan, hielden zich goed verborgen. Mijn topprestatie beperkte zich tot het meegesleept worden tot aan het strand, best leuk want dat gaat wel flink vooruit zo’n golf. Maar dan was het weer ’n stukje teruglopen; en dat spelletje werd ik dus gauw beu. Frustratie alom, want na wat een eeuwigheid leek, stond ik nog stééds niet op dat verdomd surfbord. Ik was al langs alle kanten van dat bord gesukkeld, met blauwe knieën die mijn grenzeloze onhandigheid bewezen en mijn maag die al behoorlijk gevuld was met oceaanwater.

Een van de gunstige kenmerken van Canoa is de aardigheid van de bewoners; het duurde dus niet al te lang voor iemand mij te hulp schoot. Mijn helper in nood was Danny, een man van 32jaar die opgegroeid is aan de kust en surfen in zijn bloed heeft. Hij was best behendig met dat bord en na eindeloos duiken onder de golven waren we ver genoeg in zee om goed wat kracht van de golven mee te krijgen. Hij gaf me enkele instructies en een duw en ik was vertrokken. De eerste keren moest ik bekomen van de snelheid waarop ik voortbewoog, en de onmogelijkheid tot sturen, remmen of iets anders noodzakelijks. Na verloop van tijd geraakte we aan de praat en hij was best aangenaam gezelschap. Twee uur later en vele oefeningen en verduren van massa’s water (in mijn neus en andere onaangename plaatsen), lukte het mij om gehurkt op de surfplank te blijven staan. Rechtstaan was iets geheel anders, want bij de minste poging belandde ik tussen de schelpen. Evenwicht, een handige attribuut, zo blijkt. Mijn gratis surfles eindigde met de woorden “Ciao Teresita, this is your last wave, enjoy the surf ! “ en dan gleed ik voor de laatste keer over een van de onstuimige golven van de Pacifische oceaan.

De warmte van het water was overheerlijk, zelfs bij het ondergaan van de zon. Na het absorberen van de laatste zonnestraaltjes verfristen we ons, en waren we net op tijd terug op onze strandstoel voor het Happy Hour, 2 cocktails voor de prijs van één! ¡ Viva Canoa! De menukaart zag er zalig uit en het duurde ons een eeuwigheid om tot een besluit te komen. Verse vis was – achteraf gezien – een uitstekende keuze! Om maar te zwijgen over het fruit en bijhorende fruitsappen. In dit lustoord waar het leven alleen maar rooskleurig lijkt, geniet iedereen van ’n hondenleven, zelfs de honden. Tijdens het wachten op onze maaltijd stond er zo’n überschattig labrador-exemplaar naast mijn stoel met een stok in zijn bek. Ze zijn vast gespecialiseerd in het spotten van hondenliefhebbers, want welgeteld 2seconden later stonden we beiden op het strand – volledig in het stok-gooi-spel op te gaan. Heerlijk!

Als avondactiviteit besloten we nog eventjes iets te gaan drinken in het dorp maar na de sfeer opgesnoven te hebben, keerden we terug naar onze herberg. Hostal Bambú staat bekend als nummer één in alle reisgidsen en dat is volledig terecht. Het heeft alles wat de hemel dient te bezitten. Daar aangekomen, werd er plotseling liefkozend naar mij geroepen en wanneer ik mij omdraaide zat mijn surfleraar daar, met al zijn vrienden. Hij stelde mij voor en ik stelde de rest van mijn crew voor, en we nestelden ons allen rond de tafel. Er werd goed wat afgelachen met mijn Spaans, maar dat kan ik ze niet kwalijk nemen, aan de kust spreken ze nu eenmaal niet met hele woorden.

Wanneer de mannen in Ecuador drank bestellen, dan is dat voor iedereen. Het bekertje wordt dan doorgegeven, en iedereen drinkt mee. Uiterst gezellig. Misschien niet echt een hygiënische maar wel mijn favoriete gewoonte hier! Zo geraakte we allen al snel aan de wijn en gesprekken in verschillende talen, die varieerden van Nederlands, Engels, Duits naar Spaans. De surferboys hadden nog wat in petto voor die avond, het was immers zaterdagavond en dat vroeg om een heus feestje! Het grootste gedeelte van onze groep was overwonnen door vermoeidheid, dat weinig te maken had met het luilekkerleventje in Canoa maar alles met de kwaliteit van de wegen op weg naar daar. Jaimé, Roos en ikzelf besloten met de mannen mee te gaan, en de rest besloot hun bed op te zoeken. Iets verder in de straat was het te doen; een beachparty met een opgewekte, uitgelaten en vooral losse sfeer waar al heel wat volk volledig uit de bol aan het gaan was. En dat uiteraard op de Ecuadoriaanse tophits. Het maakt hier absoluut niet uit hoe je op de muziek danst, zolang je het maar naar je zin hebt. Een uurtje later werd er overgeschakeld op salsamuziek en ik had het direct aan mijn been hangen. Een van surferboys kwam mij ten dans vragen en ik kon onmogelijk weigeren. Ik liet mij gewoon leiden door zijn danskunsten, want uiteraard had ik het weer getroffen met ‘n jongen die werkelijk heel wat van Salsa afwist en zijn lijf gedomineerd werd door feilloos ritme. Ik daarentegen, ik deed maar wat, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het énorm naar mijn zin had (surpresa, verdad!). Rond 1uur keerden we terug naar Bambú, ons goddelijk hostalletje. Het was snikheet in de kamer, maar het duurde me nog geen 3minuten en ik was al ver weg in dromenland. Mijn fantastische dag moet ik enkele keren opnieuw beleefd hebben want ik heb zalig geslapen.

De volgende ochtend koos ik opnieuw een overheerlijke pannenkoek met aardbeien, meloen, banaan en een kommetje chocoladesaus. De zee lonkte, en Valerie en ik konden niet weerstaan. We stonden wat te praten en de welgevormde surfboys te observeren (ja, nogmaals!), toen Katrien kwam vertellen dat we zo meteen vertrokken naar Bahía de Caráquez om daar de rest van de dag door te brengen. Canoa was mijn persoonlijke hemel, en ik had absoluut geen zin om te vertrekken. Ik nam met pijn in het hart en in stilte afscheid van Canoa, maar toen ik bij de groep arriveerde waren de plannen opnieuw gewijzigd: Roos en Jaimé gingen naar Bahía om onze bustickets te kopen (waarvoor eeuwige dankbaarheid) en de rest mocht blijven. God had heard my prayers!

We luierden nog wat onder de palmbomen in onze hostal, vlak aan het strand. Tot ik besloot met mijn favoriete muziek het strand af te wandelen tot aan de rotsen. Mijn voetjes zachtjes laten wegzakken in het zand terwijl de zee wat verfrissing brengt. Onderweg kwam ik een koppel tegen die hun naam in het zand aan het schrijven waren en heel erg gelukkig leken, een hond die een heuse spurt naar de zee nam om zijn baasje te “redden”, en een soort pelikaan die ijverig naar voedsel zocht in een stroom water die uit de zee liep. Al die kleine dingen die het leven zo bijzonder maken. Naast twee eenzame vissers op de rotsen heb ik in alle stilte wat tijd doorgebracht. Volledig tot rust gekomen en intens gelukkig keerde ik terug naar mijn vrienden. Roos en Jaimé waren net teruggekeerd van hun tochtje, en we genoten allemaal van ons middagmaal aan het strand. Net buiten Bambú hadden wat jongeren een lint gespannen tussen een aantal bomen. Het doel was het oefenen van evenwichtbewaring d.m.v. “koorddansen”. Volledig gefascineerd door hun simpele doch verheven manier van leven, geraakte ik daar aan de praat met een surfdude. Luis (21jaar) woont al 16jaar in Canoa en is – terecht – volledig verknocht aan dit dorpje. Mijn Spaans kreeg een ware beproeving, maar het was uiterst gezellig. De rest van de middag vertoefden we al kijkend naar de kinderen en hun bezigheid, terwijl we af en toe het gezelschap kregen van andere vrienden of vriendinnen.

Het opmerkelijk aan dit dorp is dat iedereen elkaar kent; het lijkt alsof het ganse dorp één grote familie is, waar zelfs de honden toebehoren. Er hangt een vreugdevolle sfeer, met een combinatie van gastvrijheid en oprechte hartelijkheid. Een echte lay-back vibe, waar ik onmiddellijk aan verkocht was!
Binnenkort komen onze surfbuddy’s naar Quito, om hier ’n feestje te bouwen, ik ben curieus of ze van Quito ook zo’n paradijs kunnen maken?! Quito mag dan al niet even hemels zijn als Canoa; er valt hier toch enorm veel te beleven. Gisteren had ik mijn eerste salsales achter de rug – fun(ny) - en deze week staat er nog genoeg op de planning: ladiesnight @ Bungalows met free cocktails tussen 20-22uur, meer salsales, een kookles, en een kennismaking met kickboxing die beloofd interessant te worden. Het weekend is gevuld met een bezoek aan ’n vulkaan nabij Quito en op zondag ga ik live naar de WK- kwalificatiematch tussen Brazilië en Ecuador kijken! Een ware droom om Brazilië te zien spelen, hoewel ik – vanzelfsprekend – een hevige Ecuador supporter ben! Beginnend dit weekend is het in Salinas de “World Junior Surfing Championship”, - http://worldsurfingnews.org/ -, waar ik absoluut naartoe wil … Heel wat te beleven dus, in dit buitengewoon land ! En dat ik “ The time of my life “ beleef hier, dat is wel duidelijk geloof ik!

¡¡¡ Muchos besitos a ustedes !!!

X Teresita