i Chuta Madre !

Mijn eerste dagen in Ecuador zijn gepasseerd. Dat wil dus zeggen dat ik hier goed ben aangekomen, ondanks dat de heenreis niet zonder slag of stoot verlopen was. De pret begon in Zaventem, nadat ik mijn kruisverhoor van de Amerikanen achter de rug had, kon ik mijn bagage beginnen uitladen om mezelf wat lichter te maken. Want ipv 32 kg mocht ik maar 23kg meenemen; het bewijs van mijn eeuwige oplettendheid. Een boek en mijn voorraad Golden Power is al dat ik heb moeten afstaan, maar zoals jullie wel kunnen gokken was het een zwaar afscheid. Het achterlaten van het typisch Belgisch weer ging heel wat vlotter, hoewel ik het nog 2uur lang heb mogen vervloeken. Vertraging omwille van al die sneeuw en “de-icing” van het vliegtuig en weet ik veel wat nog allemaal. De vlucht met delta verliep verder heel vlotjes; de service in het vliegtuig was fantastisch. Die Amerikanen kunnen toch van alles iets speciaals maken; als je een water bestelde antwoordde de stewardess steeds met hetzelfde enthousiasme “excellent choice”! Ik vraag me af of ze na hetzelfde zou geantwoord hebben als ik voor de derde keer al struikelend en stotterend over mijn eigen zatte woorden nog een fles wijn zou besteld hebben. Het zal eeuwig een onopgelost mysterie blijven.

Eindelijk aangekomen in Atlanta, na een vlucht van 10uur, begon pas de echte miserie. We waren zowat het laatst uit het vliegtuig, zo droezig en wazig als iets, en moesten aanschuiven aan de douane. Het drievoud aan sloomheid van het NMBS-loketpersoneel op hun slechtste dag ooit en dan had je onze controleur. We hebben daar zeker een uur staan aanschuiven. Vingerafdrukken en stempels, dat was alles. Hoewel ze het nog gepresteerd heeft om bij Katrien een foutieve stempel te zetten. Ze verzekerde ons dat we onze vlucht nog zouden halen, omdat onze gate nog in hetzelfde gebouw was. Voorbij de volgende controle moest Katrien haar stempel in orde laten brengen, waardoor Valerie en ikzelf ruzie kregen met nog een andere dame van de controle. Die hield noch beleefdheid noch vriendelijkheid hoog in het vaandel, zoveel was duidelijk.

Eens we daar voorbij waren moesten we onze handbagage laten controleren. Controle, het begon meer te lijken op een striptease. Schoenen uit; poncho uit, riem uit, … laptop apart, maar ik had die (uiteraard) helemaal onderaan mijn koffer. Ondertussen zaten we in enorme tijdnood, en we hebben onze schoenen en jas terug aangetrokken. De rest vastgehouden en het gewoon op lopen gezet. Maar ondertussen was dus de gate al veranderd en moesten we 5 gebouwen verder zijn. Daarvoor moesten we de metro nemen, die constant stopte en er dus 4 stops teveel over deed naar onze goesting. Toen de deuren eindelijk open gingen hebben we het op een finaal spurtje gezet; twee eindeloze roltrappen naar boven met een koffer die eigenlijk te zwaar was om te tillen, en mijn laptop op de andere arm en mijn portefeuille in de hand. Daar aangekomen, mochten we gelukkig nog op het vliegtuig. We hebben letterlijk onze koffers weggezet, ons neergezet en het vliegtuig vertrok.

We hadden nog een vlucht van 5uur voor de boeg, maar gelukkig hadden we ieder ons eigen tvscherm. Heb een paar afleveringen gekeken van een aantal goede soaps en dan ben ik overgeschakeld op een “you don’t need no brains to follow this”-movie en daar was High School Musical 3 perfect voor. Als ik nog niet moe was, hielp de muziek alleszins om mijn slaperigheid te bevorderen, want ik heb amper het eerste en laatste kwartier gezien denk ik. De rest is een beetje aan mij verloren gegaan, maar ik kan niet bepaald zeggen dat ik dat spijtig vind.

Aangekomen in Quito, moesten we nog eens een dik uur aanschuiven aan de douane. Onze bagage wachtte ons hondstrouw op, en tegen een uur of 12 – half 1 s nachts konden we vertrekken vanuit de luchthaven. Gezien wij hier 6uur achterlopen, was het dus al een enorm lange dag. De man van Yanapuma wachtte ons op en zo zijn we vertrokken naar ons Student House, die goed te vergelijken valt met een kot. Het busje was de allereerste kennismaking met het Ecuadoriaans leven; een ijzeren koekendoos op wielen. Het had vanbinnen ijzeren buizen, met daarin kussentjes als zetels, het rook naar benzine en het sputterde als het reed. Geweldig. Onze straat heeft zijn charmes tussen alle grafiti door. Katrien en ik slapen voorlopig apart in een apart huisje, met eigen badkamer, keuken, slaapkamer en salon. Valerie slaapt in het huis, bij een Duitse op de kamer. Het is daarbinnen dan ook een Duitse invasie, iedere andere persoon is Duits, Hitler had het graag gezien. We vormen onze eigen oppositie met 3 Belgen, 2 lieve Noorse meisjes, een zeer knappe Engelsman, onze bovenbuur Larry de Amerikaan, en uiteraard onze kotmadam: Maria. Best een gezellige boel.

De allereerste dag werden we al gewekt door Vinnie van Yanapuma; hij kwam ons wekken met de boodschap: “you have to go to school”. Het lag in zijn voordeel dat ik nog steeds in een halve coma lag. “How about you let me sleep and I don’t kill you…”; het lag op mn lippen te branden, maar ik kan met enige trotsheid zeggen dat ik mezelf heb kunnen beheersen. We moesten ons dan nog klaarmaken in een 10tal minuten. Aangekomen in Yanapuma Foundation (zowel mijn toekomstige stageplaats, als de school waar ik les krijg) werden we onmiddellijk in het hol van de leeuw gesmeten. We kregen al anderhalf uur les. Privéles, dus face to face met een leerkracht die niet anders doet dan Spaans erdoor vlammen. Gelukkig voor mezelf heb ik het getroffen met de grappigste van de hoop; Caterina, en kunnen we met humor de taalbarrière nog wat dichten. Niettemin zorgt mijn afgeplat Spaans en/of haar teken-en uitbeeldkunsten af en toe voor een komische noot. Vandaag (dag2) heeft ze alleszins pluspunten gescoord: ze heeft me bijgebracht hoe ik ik mijn eigen knoeien kan benadrukken door een ferme “Chuta madre !”, of vrij vertaald: SHIT.

Zoals sommige al wel of niet weten ligt Quito op 2800 meter hoogte, met een prachtig uitzicht op de groene flanken van de bergen rondom. Jammer genoeg zorgt de hoogte ook wel voor een aantal bijwerkingen. Hoewel ik mijn slaaptoestand s nachts te vergelijken valt met het leven in een doodskist; blijf ik overdag vaak nog enorm vermoeid. De Spaanse lessen en de concentratie die ik daarbij nodig heb, plus het ontmoeten van minstens 10 nieuwe mensen per dag dragen hier wel enorm toe bij. Gelukkig zal ik er over een tweetal weken al aan gewend zijn. Het weer is al even wisselvallig als mijn slaperigheidsaanvallen. Vaak is de zon fel aanwezig, zowel in warmte als in licht, en dan af en toe komt er een bui en die duurt dan een 3tal minuten. Het leven hier in Ecuador valt waarschijnlijk te vergelijken als het gevoel dat een man bij een vrouw heeft; je weet nooit wat er volgend gaat komen.

Vanavond krijgen we kooklessen, wat beloofd spannend te zijn; want het is een avondje georganiseerd door onze school. Wat dus wil zeggen dat wij niets anders dan Spaans gaan mogen spreken. Ik hoop maar dat ze geen multitasking gaan verwachten; want voorlopig ben ik beperkt tot een mannenbrain. Het eten hier in de grote stad valt enorm goed mee, we hebben al verschillende restaurantjes geprobeerd en het eten was tot nu toe al heel lekker; en zelfs vegetarisch. Op de planning staat nog de Indische, Chinese en Mexicaanse keuken; en als we tijd over hebben: de Ecuadoriaanse (zoals vanavond). Het druist tegen alle verwachtingen in; maar honger zal ik hier niet lijden. In andere zaken daarentegen heb ik mijn verwachtingen wel moeten inlossen, en dat bezorgde mij letterlijk en figuurlijk een koude douche. Inderdaad, wij hebben hier geen warm water. Pijnlijke zaak, maar er is alleszins toch water. Geen drinkbaar water, nee dat ook niet, maar in een of andere vorm is het toch water. Raar, maar waar!

Dit weekend gaan we op uitstap naar Otavalo; een stadje nabij Quito. Eigenlijk zou ik mij eens moeten informeren bij de andere chicas wat we daar nu eigenlijk gaan doen; want ik kom net tot de conclusie dat ik weer enorm aanwezig was toen ik de planning heb gelezen. Ach, ik zal het alleszins wel merken. Voorlopig heb ik mezelf overtroffen; want ik heb niets thuis gelaten dat ik mee moest nemen (hoewel ik wel een dag heb gevreesd voor mijjn toiletzak, maar die heb ik in een zoektocht naar iets anders nog gevonden). Anywaym alles is mee, wel buiten mijn voorraad Golden Power, maar zoals eerder vermeld had dat niets met vrije wil te maken en alles met “lichte” dwang. Voor ik op mijn volgend avontuur vertrek ga ik diezelfde dwang toepassen op enkele dierbare vrienden, die ga ik dwingen tot ondervoeding, tot ze net genoeg wegen om in mijn koffer te passen! Voorlopig zou ik me daar echter niet te druk om maken; ik moet eerst dit avontuur nog overleven …

Hasta luego mi amigos !

Muchos besos