Quilotoa beauty

Vrijdag kwamen we te weten dat het onmogelijk zou worden om naar Guaranda te trekken; dé plek in Ecuador waar carnaval het wildst gevierd wordt. Eieren, bloem, water, schuim, … een waar doopfestijn met andere woorden. Maar wegens overvloedig veel regen zijn vele wegen ingestort of geblokkeerd door neergetuimelde rotsen; en is het onmogelijk geworden naar de kust te trekken. Vandaar dat vele mensen nu verwacht werden in plaatsen zoals Guaranda en Ambato; omdat daar carnaval nog traditioneel gevierd werd. Wegens gebrek aan logies en de verre afstand werd Guaranda vrijdag dus officeel afgeschaft als toenmalige weekendbestemming. Tijdens de zonnige namiddag besloten we dan maar om met de reisgids bij de hand een beter plan te bedenken. Uiteindelijk kwamen we op het idee om zondag naar Ambato te gaan; een minder wilde maar toch populaire carnavalbestemming die maar 2,5uur rijden was. Zaterdag zouden we een tussenstop maken; Latacunga werd onze uitverkorene, vooral door zijn overtuigingsfactor van zijn dichtbijliggend kratermeer. Wel; dat hadden wij als kleinschalige Europanen toch in gedachten.

Zaterdag vroeg vertrokken we voor 25dollarcent met de troley (een bus op elektriciteit) naar de gevaarlijkste plaats van Quito; terminal terrestre. Het alom beruchte busstation. Daar belanden we al gauw op de verkeerde plaats, en kwam een Ecuadoriaans vrouw met ballen aan haar lijf; ons op de juiste bus loodsen. In Ecuador een ganse bedoeling; want fors ellebogen zit deze mensen in de genen. Anderhalf uur later kwamen we aan in Quilotoa, een zeer typisch Ecuadoriaans dorpje, waarbij ik me nog meer gringo voelde dan anders. Daar vonden we onszelf een hostelletje voor 8dollar de nacht, een goede prijs/kwaliteit verhouding als je het aan mij vraagt. Iets later kochten we een tros bananen voor een halve dollar die we we allemaal; jawel alle 12 de bananen; gauw naar binnen gemoffeld hadden in onze semicomfortabele bak van de pick-up truck.

Onderweg hebben we een kleine picknick gehouden (met o.a. onze erg smakelijke bananen), en onszelf goed ingeduffeld want Quilotoa ligt een 1000tal meter hoger dan wij gewoon zijn. Op 3854meter hoogte lijkt de zon zijn kracht te verliezen en durft het best fris worden. Gezellig bij elkaar gekropen voor enige warmte werd er plots paniekerig carnaval-alarm geslagen door Valerie. En voor we het wisten hadden we een emmer water over ons heen gekregen door een bende fervente carnavalvierende-snotneuzen. Na wat gegil, gevloek en gelach waren we klaar voor onze tegenaanval. En inderdaad, een paar kinderen hebben bananenschillen naar hun hoofd geslingerd gekregen. Ze keken ietwat verdwaasd door onze bizarre wederaanval; maar je moet het roeien met de riemen die je hebt. Zo gaat dat in het leven.

Na een reisje van 2uur kwamen we aan bij het meer en we geraakten al gauw aan de praat met een van de bewoners daar. Hij leek prettig geamuseerd door onze doorweekte verschijningen. Het heeft hem weinig moeite gekost om ons te overtuigen zijn huis binnen te gaan voor een warme chocomelk, en uiteindelijk een almuerzo (middagmaal). Dat de mensen het daar met weinig moeten doen viel al gauw op toen we zijn huis naderden. Op zulke hoogte wordt het ’s nachts best koud; en het huis was nogal bouwvallig en dus niet bepaald bestemd om de kilte af te weren. Het dak lekte en binnen vond je overal plassen water, op de tafels, stoelen,...
Na onze avontuurlijke rit wouden elke dames onder ons (uiteraard) een bezoekje brengen aan het toilet, en naast onze eettafel stond een deur met daarnaast een op de muur geschilderde aanwijzing naar de baños. Een dikke pijl wees naar de deur vlak ernaast, maar toen je die deur opende kwam je gewoon buiten terecht. Voor zover de wc dus. Er was dus weinig luxe te bespeuren, maar de mensen leken zich daar niet aan te storen. Het middagmaal was verder best smakelijk, en de man deed uiterst zijn best om het naar onze zin te maken.

Het voorbereiden van het eten voor 7 mensen had meer tijd in beslag genomen dan voorzien, en we moesten ons best nog haasten om ons eigenlijk doel te bereiken: het Quilotoa laguna. Een korte wandeling op een heuvel bracht ons bij waar we moesten zijn, en waren allemaal ontzettend verbaasd door de schoonheid van dit natuurfenomeen. We hadden alleen een kratermeer verwacht; maar we waren niet voorbereid op zoiets imposant. We hebben er letterlijk 5 minuten van kunnen genieten; want in het dorp hing een soort mysterieuze mist die zich nu over het meer bewoog en het hele kratergebeuren onzichtbaar maakte. De schoonheid van het meer mocht dan wel tijdelijk weggewist zijn, maar de ganse ervaring en opluchting zal me zeker niet gauw loslaten.

Onze terugrit maakten we in de bus, die ons vlagen van stress bezorgde door op Ecuadoriaanse timing te komen opdagen. In de Lonely planet staat ( I quote: ) “ Transport is tricky.” Vanaf heden luister ik altijd eerbiedig naar de wijzen woorden van deze reisgids. Onze zaterdag was dus veel reizen voor een kortstondige 5 minuten pret, maar zo is wel met meer zaken. En in dit geval was het het zeker en vast waard.
Desondanks deze fantastisch dag, moest het echte feest nog beginnen en dat was, zonder twijfel, carnaval !

Hasta luego mijn beste makkers en maten, en tot het volgende avontuur: viva carnaval, de BESTE tijd van het jaar!

Besitos