Gringos en Baños

Baños; een gezellig stadje bekend voor zijn thermische baden, stond op de planning voor ons tweede vrije weekend in Ecuador. Zaterdag, in de vroege ochtend, namen we een goedkope rit naar het Termino Terrestre, de plaats waar alle bussen samenkomen. De nogal verwarde taxichauffeur zette ons af en was zo vriendelijk ons te wijzen naar de opstapplaats van de bussen naar Baños. We moesten via een tunnel de straat oversteken. De tunnel overleefd, kwamen we in een ondergrondse plek vol chaos. Rondom had je loketjes staan waar alle verkopers verspreid zaten en ieder hun bestemming in het wilde weg brulden. Sommige gingen er volledig in op, en maakte er een iets originelere versie van, zoals de Riobamba-ticketverkoper: Riobamba-bamba-bamba – Riobamba-bamba-bamba. Het was haast aanlokkelijk te veranderen van bestemming, want onze verkoopster toonde maar weinig enthousiasme. We werden bijna op de bus gesleept; zo gretig waren ze om mensen mee te krijgen. Onbegrijpelijk; want eigenlijk zou Baños zichzelf moeten verkopen.

Het begin van de busrit is altijd het beste; de plaatselijke lokker is altijd pure entertainment. Ik zou zweren dat ze een soort Tarzan-cursus krijgen om te leren op en neer zwengelen van de bus. De bus vermindert in het begin regelmatig van snelheid, zodat de lokker zich met het grootste gemak van de wereld de bus kan afspringen en in het rond begint te lopen en naar mensen “ Baños Baños Baños …!” blijft kelen. Verwonderlijk vindt hij elke keer nog mensen die meewillen, of mensen die denken dat ze ergens elders naartoe gaan, en dan de volgende halte moeten afstappen. Allemaal goed mogelijk, hier in Ecuador. Na een sessie live-entertainment, moest ik overschakelen op een serieuze B-film met een strippende Jacky Chan en een handschuddende zeehond. Maar enkele dutjes later; en na een totaal van 4uur; kwamen we aan in zonnig Baños. Het stadje straalde al direct iets levendigs uit. Met ons beste Spaans vonden we een verblijfplaats pal in het centrum voor maar 7dollar/nacht. En er was maar één simpele voorwaarde: warm water.

Rustig het stadje rondgelopen; tot Evelyne en Dieter arriveerden. Onze twee Belgische amigos, KHM-studenten, en twee hilarische exemplaren van makkers. De ‘fun’ kon beginnen. We hadden allemaal zin in een goede portie avontuur, en na een verkenning van Valerie, Katrien en mezelf wisten we al waar we moesten zijn voor het huren van onze mountainbikes. Wel, dat dachten we toch. Onze verkoper had een goede portie verkooplust, en wou ons een rit rond de vulkaan verkopen. Te midden van al zijn verkoopstrategieën hoorde we gerommel in de verte. Valerie had een kortstondige paniekaanval, waarbij ze dacht dat de vulkaan een actief momentje beleefde. De verkoper moedigde dit enkel aan, en ging even demonstratief rechtstaan om het weer te “bestuderen”. Nu moet je je daar niet veel bij voorstellen, want hij heeft werkelijk een enkele blik geworpen op de grijze, bewolkte lucht en gaf zijn volle goedkeuring. We waren klaar om te vertrekken, maar kregen dan een licht misverstandje over de prijs. Waardoor we overbleven met een enkele optie om de watervallenroute te verkennen met een truckachtig iets. Daar waren we zo niet voor te vinden, want Dieter en Evelyne hadden die immers al gedaan. We besloten dan om zelf, met de bus, de indrukwekkendste waterval te bezoeken, de waterval van de duivel.

Hiervoor moesten we opnieuw de bus op. Het was proppen en wringen in alle mogelijk bochten en posities om iets of wat stabiel te kunnen “staan” tussen al het andere volk. Na ongeveer een kwartiertje, stapte een heel groepje mensen uit en ik was ongelooflijk dankbaar voor de vrijgekomen ruimte. Maar eigenlijk tevergeefs, want uiteraard moesten wij er ook uit aan die halte. Een stukje wandelen door een uitmuntend stukje natuur, met geweldige reisverhalen van onze twee mede-gringos en we waren al gauw aangekomen aan de duivel zijn creatie. Om de waterval duidelijk te zien moesten we een brug op, die bestemd was voor 5 personen en waar er al 20 opstonden. De brug voelde niet bepaald stabiel onder mijn voeten en het naar beneden kijken was niet bepaald een goed idee. Maar de waterval was op zijn minst overweldigend mooi en het waard mijn leven te riskeren op de heen en weer zwierende brug. Terug op begane grond zijn ze de waterval van dichtbij gaan bewonderen. Het geluid van het naar beneden stortende water was echt machtig. Een grote hoeveelheid water kwam neer in een kleine oppervlakte, en het ging er nogal wild aan toe.

Ondertussen werd het duidelijk dat er voor onze verkoper geen meteorologische carrière weggelegd was, want het was aan het gieten. Dankzij de warmte was dit absoluut niet storend. Daarenboven werden we toch al nat door het in het rond klotsende water van de duivel. Door het neer storten van het water en het terug naar boven spatten, vormde zich er een soort stoom, waardoor het leek alsof het water kookte. Indrukwekkend. God heeft zijn concurrentie, want de duivel heeft geniaal werk afgeleverd met die waterval, dat weet ik wel. Het kostte op een gegeven moment wel wat klimwerk en kruipen door een heel erg smalle grot, om op het hoogste punt aan te komen. Daar boven, werd ik beveelt door mijn mede-gringos om het op lopen te zetten en gehoorzaam zoals ik ben, luisterde ik onmiddellijk. Hoewel ik er eigenlijk absoluut niet begreep waarom er zoveel haast bij was. Toch zette ik het op een kort spurtje tot waar zij stonden, en dan werd het mij plots duidelijk dat we onder de waterval stonden en klets-en kloddernat werden. Ondertussen werd er een sfeervolle foto genomen door een vriendelijke Ecuadoriaan, en staat deze herinnering voor eeuwig vast.

Nadat we niet meet natter konden worden besloten we naar de stad terug te keren, en onszelf vol te proppen met welverdiend Europees eten. We moesten wel nog wat geduld uitoefenen, en half uurtje wachten voor we in ons gekozen restaurant binnenmochten. We hebben de winkeltjes dan maar uitgetest en stipt een half uur later stonden we opnieuw op de deur te bonken. Waarbij de eigenares nog een kwartiertje respijt vroeg. Die we haar hebben gegund, maar niet zonder onze ongeduldigheid duidelijk te laten merken door buiten haar restaurant te blijven staan, en de volle 15minuten te timen op het horloge van Dieter. Die avond hebben we goed en véél gegeten, ronduit gelachen, en eigenlijk was het gewoon uiterst gezellig. Later op de avond hebben we enkele bars bezocht en ons uiteindelijk gezet in een bar met buiten een paar bankjes rond een kampvuur. De Ecuadorianen waren binnen hun beste dansmoves aan het bovenhalen, en Dieter heeft zich ook eventjes laten gaan op de trap, maar jammer genoeg sloeg deze hippe move niet aan. Ik begrijp er nog steeds niks van, het was nochtans zeer origineel.

De volgende ochtend hebben Katrien, Valerie en ik een paar reisbureaus gezocht om een paardrijdtocht bij te boeken. Na een half uurtje konden we vertrekken. We hadden ons geplaatst naast ons reisbureau van keuze,de enige die ons kon helpen pakt, en daar wat naar de mensen zitten gapen. Het beste tijdverdrijf ooit uitgevonden. Naast ons, op de trappen van ons verkoren reisbureau, zat een straatmuzikant te tokkelen op zijn gitaar. Mijn voorliefde voor straatmuzikanten heb ik blijkbaar niet erg goed kunnen verbergen, want enkele minuten later waren we al aan de praat. Maar niet voor lang, want mijn Spaans is nogal zwak, en mijn liefde voor paardrijden was minstens even groot. Een klein kwartiertje later zaten we op de paarden en klaar voor vertrek. Sommige meer als andere, want ons liefste Valerie ging van de ene paniekaanval over in de andere. We vormde een gezellig groepje van 5; Valerie, Katrien, mezelf, John onze 20jaar oude begeleider en onze blijkbaar multifunctionele straatmuzikant José. Een twintigtal minuten later waren we nog maar met 4, ons Valerie zag het niet meer zitten na het verwisselen van haar overdreven sloom paard op mijn paard met een eigen mening over de juiste richting. Haar nieuwe paard besloot, na een korte ruzie met een ander paard, dat zij het voor bekeken hield en draaide zich om en ging terug naar huis. Zonder enige ervaring kreeg Valerie de schrik van haar leven en zag het paardrijden niet meer zitten. Tja, en toen waren ze nog met 4.

Het werd alleszins nog een prachtige rit door de wilde, bergachtige natuur van Baños. Het galopperen door het vulkanisch gebergte was simpelweg bangelijk. Halverwege zijn we gestopt waar je vulkanisch gesteente vond, van waar de vulkaan Tungurahua in 2006 laatst uitbarstte. Je zag aan plasjes water in de grond dat er toch nog wat “beweging” inzat, en het water bevatte bovendien wat gas, zodat je bruiswater kon drinken. Na twee gewaagde slokken ben ik terug op het paard gekropen, voor nog een laatste uurtje genieten. Mijn Spaans heb ik nog wat kunnen oefenen, hoewel er, eerlijk toegegeven, niet veel zinnigs uitkwam na een weekendje volop Antwerps te hebben geoefend. In het dorp hebben we Valerie teruggevonden, die gelukkig al gekalmeerd was, en zich klaar voelde om het avontuur van voedseljacht aan te gaan. Dieter en Evelyne vonden we gauw terug, en die hadden de winkeltjes flink gesponsord in de voormiddag. Het weekendje vloog om, maar dat kan enkel een goed teken zijn: “ Time flies when you’re having fun!”.

Gelukkig moeten we deze week geen formaliteiten meer in orde brengen, want we zijn officieel inwoners van Quito; tot 3 augustus zijn we hier welkom. Klinkt zeer aanlokkelijk, zeker wanneer je ons ‘To Do’-lijstje ziet. Ik ben alleszins klaar voor de nieuwe avonturen volgend weekend, want dan is het hier carnaval. En carnaval wordt hier nog heel uitgebreid en traditioneel gevierd. De keuze gaat tussen twee dorpen waar er blijkbaar een enorm groot feest met parades en muziek gehouden wordt: Ambato (3u weg) of Guaranda (4u weg). Beide hebben hun voordelen, dus de keuze is niet gemakkelijk. Een luxeprobleem, ik weet het. Voorlopig staan er op de planning om al zeker met een groep van ons school te gaan vieren en feesten, op zijn Ecuadoriaans. Dus dat beloofd wat te geven.

Hopelijk kan ik mezelf deze keer wel wakker houden op de bus, want de laatste keer draaide uit tot een moment van pure schaamte. Het vechten tegen de slaap verloor ik af en toe, en maakte mezelf half wakker door de alom bekende knikkebolbeweging. Op een gegeven moment was ik wel erg ver weg, en werd ik wakker, opnieuw door de knikkebol, maar deze keer belandde mijn hoofd iets uit de richting: op de dikke buik van de man naast mij. Uit volle schaamte heb ik mijn ogen maar toe gehouden en uit mijn ooghoeken proberen te spotten wanneer de man eindelijk zou vertrekken, zodat ik hem niet onder ogen zou moeten komen. Maar de slaap won de strijd opnieuw, en tot mijn eigen ongeloof belandde ik alweer op de buik van de buurman. Deze keer kon ik de slaap toch niet meer veinzen en besloot ik maar ‘toevallig’ uit het raam te staren. Het duurde een eeuwigheid voor de man vertrok en dat bezorgde mij, een welverdiende, stijve nek.

Persoon vind ik het een hilarisch verhaal, en ik ben heel blij dat het mij niet is overkomen. Het is namelijk een van de bangelijke anekdotes waarmee Carolina mijn Spaanse lessen vult. Haar levensverhalen gaan van intrigerend naar onbetaalbare hilariteit. Eerder deze ochtend zaten we tijdens de les op Facebook naar foto’s te kijken, Postman Pat te zien in het Spaans (uiteraard), gepraat over alle gekheid op een stokje (voornamelijk doorgeslagen studenten van haar), en daarna hebben we nog filmpjes bekeken over hanen- en stierengevechten (cultuuronderdompeling). Geweldig. Maar door al het praten heb ik tonnen huiswerk, ik moet vertellen over ganzen rijden, een kindvriendelijk kinderliedje vertalen (in Ecuador zijn ze namelijk erg gewelddadig), een tekst schrijven in de verleden tijd en dan nog enkele oefeningen rond por/ para en werkwoorden. Morgen ga ik met haar naar een museum in het historisch centrum, en ondertussen ben ik verplicht ‘vlot’ Spaans te praten en (mijn geluk kennende) het vertaalde liedje te zingen. Ik kijk er al naar uit…

Hasta la proxima aventura mis amigos !
Besitos X