Who's your Daddy?

De laatste week in Quito is ingegaan! Aaargh, de klok lijkt wel een tijbom en net zoals de krokodil bij Peter Pan voel ik elke seconde door mijn lijf trillen: “Tik Tak Tik Tak...”

Quito, onze thuisbasis gedurende 4 maanden, laten we binnenkort achter voor nieuwe avonturen. Dit weekend vertrekken we naar het amazonewoud, om daar de stuipen op het lijf gejaagd te krijgen door wezens die ongeveer 1duizendste kleiner zijn dan mezelf. Vervolgens hebben we nog één relaxdagje in Quito en een dagje mountainbiking op de flanken van de Cotopaxi vulkaan; en ik maak – tot mijn eigen ontzetting - geen grapje. Diezelfde nacht vertrekken we door naar de kust, om onze laatste dagen ontspannen en zonnig door te brengen. Mijn Ecuador-avontuur is nog niet ten einde zeg maar!

Thuis is het de laatste weken best gezellig. Het lijkt wel een ganse talentenzoektocht, zo vinden we allemaal wel een talent waarin we Marvin kunnen verslaan. Roos is een kampioen in tafeltennis, Anne een mazelpik in kaartspelletjes, Katrien kan best een potje bowlen, Valerie wint bij de Kolonisten, en ik hou wel van wat concurrentie bij Jungle Speed. Zo hebben we de laatste tijd véél spelletjes gespeeld, overvloedig veel lekker eten gemaakt, films gekeken, gaan kaasfonduen, gaan bowlen, BBQen in het park, een slagroomgevecht gehouden, ... Allemaal piekfijn – onze kleine familie van 3 Belgen en 3 Nederlanders, met regelmatig wat volk over de vloer! Natuurlijk mogen we Maria niet vergeten, zij is onze 35jarige huisbazin. Ze ziet er amper 30jaar uit, heeft het figuur van een model, en is enorm jong van geest. Zo heeft ze onlangs het ingenieus idee gekregen strippers uit te nodigen in huis, en een heus feestje te bouwen. Zij die hopen dat ze dit niet meent, zouden zich wel eens erg kunnen mispakken want voor een goed feestje is ze immers altijd te vinden. Met haar wat uitdagende kledij staat ze alles te geven op de dansvloer – tot ze erbij neervalt zeg maar.

Na vermoeiende weekenden is de aankomst bij ons thuis “Ecuador Mágico” (de échte naam van Maria Ordoñez House) altijd zoals een echte thuiskomst. De kasten zijn volgepropt met lekkers en mijn bed staat netjes opgedekt te lonken (tenzij ik het zelf heb opgemaakt). Samenwonen met Maria, Anne en Katrien op de gelijkvloers heeft zo zijn voordelen; we hebben een eigen keuken, woonkamer, douche en 2wc's. Roos en Valerie wonen op de eerste verdieping, en Marvin woont in ons voormalig “vochtkot”. Zo heeft ieder zijn stekje, zijn rommel en vooral zijn gewoonten. Dat Roos gigantische potten Nesquick verslind, Marvin zich niet kan bedwingen Samson-Vlaams te spreken, Valerie veranderd in Gillerie, Katrien op de hoogte is van hoe, wat, waar en wanneer is; dat is hier de normale gang van zaken. Dat er nu eenmaal geen geheimen zijn in zo'n kleine familie als onze, dat is sommige al zuur opgebroken. Maar konijnenafslachtingen ter zijde, zijn we allemaal flink binnen de perken gebleven. Zo spreek ik voor iedereen wanneer ik zeg dat we allemaal de tijd van ons leven hebben (oké, buiten die konijnen dan..)!

Zo zijn er ook veel dingen die ik zal missen aan het o zo levendige Quito. De alledaagse gekte van bitchfights in het internetcafé, schoenpoetsers die teenslippers willen kuisen, het avontuur van een straat over te steken, de eenvoudigheid van eenrichtingsverkeer, de electriciteitsdraden die als een ongeordend bundeltje “bij elkaar” hangen, de level 4 straten, de dvd’s voor $1.5 die om de 5winkels te vinden zijn, de bussen die zwarte rook uittuffen als er gas wordt gegeven, de taxi’s die enkel aanwezig zijn wanneer je ze niet nodig hebt, ontbijt in de zon, de hoop op geen regenbui in de namiddag, onze sportsessie naar Supermaxi elke maandag, de uitdaging (en geduld) om onze douche warm te krijgen, het koken aan bandwerk voor een ganse groep, Maria die ons altijd haar “girlies” noemt en een obsessie heeft voor chocolade, Vinicio vragen om hulp bij eender welk probleem (die kan immers alles), Valerie haar smetvrees observeren terwijl ze haar glas nauwkeurig onder handen neemt, slapen met de Ecuadoriaanse hits die door de kamer trillen, de eigenzinnige oven hanteren, glimlachen bij het zicht van Katrien haar douchekapsel, de bezoekjes aan Cheap, White en Sleeping lady, het aanhoren van de onbegrijpelijke monoloog van Norma de wasseretevrouw, de ijlenlange rij bij de discotheken op vrijdagmiddag, en zo kan ik nog wel eeuwen doorgaan, want Quito is buitengewoon thuis!

Ja, liefste Quito, Maria, zusjes en broertje, ik zal ons thuis erg missen en váák aan de goeie tijden terugdenken, maar voor nu: vive las fiestas en Quito!

¡Besito fuerte!