The countdown

Het is officieel; nog één week and I'm outta here! So long, farewell my sweet little Belgians!
De voorbereidingen zijn stilaan op gang gekomen, mijn papieren zijn eindelijk in orde, en ik ben volledig volgespoten met virussen. De echte kanjers zullen mij niet krijgen! Van de dokter heb ik zelfs nog een infoblad gekregen over Soa's. Ik heb alleszins een update gekregen in seksuele opvoeding. Awel,we kunnen niet stellen dat ik onvoorbereid naar daar trek!

Door middel van deze blog wil ik voorlopig iedereens honger stillen, want iedereen wil het dolgraag weten... ben ik al ingepakt? Wel, nee ik ben fundamenteel tegen het inpakken van koffers. Koffers, die zouden zichzelf moeten inpakken. Inpakken is voor watjes. Of, was het nu voor mensen die tijdig aan dingen beginnen? Ik vrees ervoor, want ik ben nu eenmaal een geboren uitsteller. Af en toe krijgen we wel eens een stressmomentje wanneer ik nogmaals een voorwerp bedenk dat ik niet in mijn bezit heb, maar AsAdventure wél heeft. Maar, geen nood, na jaren training heb ik die al snel onder de knoet. Ik heb immers nog'n week, dat wil dus degelijk zeggen: 6dagen relaxeren, en 1 dag paniek. Jawel en als kers op de taart: het moment waarbij ik ontdek iets essencieels vergeten te zijn. Op het vliegtuig. Voorlopig gok ik op :
a) een der belangrijke documenten (we kunnen kiezen tussen 1 vliegticket, 'n paspoort, documenten om mijn visa daar te vervolledigen, verzekeringsdocumenten, ...), b) ondergoed, c) tandenborstel /handdoeken. Misschien moet ik 'n poll starten?

Nog een hongertje "Ben ik al zenuwachtig?" Mmm, wel zie, daar heb ik een verdeelde opinie over. Op zich niet bepaald, maar na'n miljoen keer die vraag te horen begin ik te denken dat ik mij zo hoor te voelen en effectief: ik word nerveus! Maar geen enkel is zo efficiënt als mijn lievelingsvraag: "Ah oei, en das spaans daar zeker eh dat ze ze spreken?" Bingo. Ja. Oké. Jij wint. Ik blijf thuis. No no, no es posible. Si si, het gaat toch maar gebeuren. Stiekem hoop ik op iemand oud; dan ga ik mij op zn minst kunnen concentreren op WAT hij zegt en niet naar, ja de rest. Mijn concentratie heeft nu eenmaal de grootte en sterkte van een bladluis, laten we stellen dat knappe mensen dit niet bevorderen.

Stiekem, ja stiekem begint het te kriebelen. "Kriebelen", dat doet mij altijd denken aan de lagere school, en het moto van Bloso: "als het kriebelt, moet je sporten!". Niets te vrezen, aan beweging zal het de komende dagen niet ontbreken... op weg naar de winkel voor mijn "laatste" inkoopjes zullen mijn benen het te verduren krijgen en mijn hersenen zal ik mateloos kwellen door excuses te bedenken om aan school te ontsnappen. Maar woensdag wordt het "sportdag", op't afscheidsfeestje wordt het overwerk voor de stembanden, lachspieren, traanklieren en vooral armspieren! Afscheid nemen is nu eenmaal hard werk, maar ik heb't er voor over.

Ecuador; a su salud !